Omdat het mijn laatste rit was voor de Rolstoel Basket Ballers van GSVA, vroeg Ingrid me iets te schrijven voor het blad. Ongeveer 'n jaar of 15 dacht ik voor diverse afdelingen te hebben gereden, maar Wil Cattie wist te vertellen dat het ruim 12 jaar was, wat ook al lang is. De laatste 4 jaar was ik vaste chauffeur voor de bovengenoemde afdeling. Minstens eenmaal per maand waren we de hele zaterdag onderweg naar o.a. Friesland, Groningen Drenthe, Noord-Holland en Zuid-Holland. Voorheen ook nog Zeeland en Noord-Brabant. We hebben op heel wat Nederlandse wegen gereden, met heel veel lol onderweg.
De laatste rit hadden wij een nasi-toernooi in Julianadorp, pal tegen Den Helder aan. Ik zeg wij, want door de jaren heen werden Trudy, mijn vrouw, en Ik deel van de groep. Trudy was een enthousiaste fan en had altijd wat te eten en snoepen ‘voor onderweg' bij zich. Ook nu weer drop en eierkoeken, die gretig afname hadden.
Met de bus, volgepropt met mensen en sportstoelen, kwamen we in Julianadorp aan en daar hadden we ruim de tijd om koffie te drinken. We waren een uur vroeger dan nodig was, maar daar was een reden voor die er verder niet toe doet in dit verhaal.
Enkele clubs hadden er al een wedstrijd opzitten en wij speelden tegen VIOS, dat verloren had. Nou dat hebben we geweten! De gemiddelde leeftijd van dat team was 18 of 19 jaar en die van ons ligt rond de 40 à 50 dacht ik zo, en soms hoger als Marjan en Frans in het veld zijn. De frustratie van de verloren wedstrijd werd op ons botgevierd en we verloren met ruime cijfers: 15-4. Pal voor het einde kwam Hidde, in het vuur van de strijd, te vallen en konden de aanwezige EHBO'ers aan het werk. Hulde voor deze mensen, zij deden hun werk heel goed en Hidde, knapte weer op. Weliswaar was zijn toernooi over, maar we moesten nog een teamleider hebben dus.... juist Hidde.
Hoe nu verder zonder wisselspeler? Marjenta, een speelster van JVC bood zich aan hetgeen met dank werd aanvaard. Dit bleek een goede keus, want een wedstrijd tegen haar eigen ploeg werd gewonnen, mede dankzij haar inzet voor ons. Hartelijk dank namens het hele team. Het eindresultaat was dat wij 5e zijn geworden in onze poule, d.w.z. we hebben twee teams achter ons gelaten en dat is een heel goede prestatie, bravo!!! De beloning voor de teamleider was het in ontvangst mogen nemen van een beker (zie foto).
Hierna kwam de bami- en nasimaaltijd. Twee lange tafels waren gedekt en een ieder zorgde voor een plaatsje. Jammer genoeg waren er enkele mensen die het begrip gezamenlijk te letterlijk opvatte en delen van de tafels reserveerden voor alleen hun clubleden. Rare mensen, maar het werd toch gezellig. De eerste keer werd iedereen keurig bediend met een bord bami of nasi en nadat een ieder gekregen had, kon men nogmaals opscheppen. Het was heerlijk en goed verzorgd.
Hierna werd de thuisreis aangevangen. Onderweg kreeg men trek in koffie en bij een benzinepomp heb ik 7 bakken koffie en een cola gehaald. Dat moest wel, want iedereen zat ingebouwd tussen wielen. Een paar benzinepompen verder wilde iedereen ijs en dus .... 'n Te gekke maaltijd hé? Al met al een drie-gangen diner.
Zo kwamen we weer terug in Amersfoort en na alles opgeruimd te hebben ging iedereen naar huis en Trudy en ik brachten de bus weer naar de standplaats bij Bram.
Hiermee sluit ik een periode af die ik met geen goud had willen missen. Veel bewondering heb ik in de loop der jaren gekregen voor al die mensen die met een beperking, ook de moed kunnen opbrengen een of meerdere sporten te beoefenen, die nóg meer van hun lichaam eisen dan soms aanvaardbaar is. Ook weet ik dat dit meestal alléén kan door hulp van familie en vrijwilligers. Fijn dat ook ik mijn steentje mocht bijdragen, het ga u goed.
